Op 7 juli deelde een collega een link met me. “Lectuur!” Het kwam van een advocatenkantoor en ging over een arrest van het Arbeidshof van Antwerpen van 3 februari: wanneer moet een werkgever de arbeidsarts inschakelen?
Interessant, zeker. Ik had er zelf over geschreven. Op 26 februari, op LinkedIn, onder de titel “Rechter fluit Codex terug: wat blijft er overeind voor HR en preventie?“. Trouwe lezers herinneren zich misschien zelfs dat dit het arrest was uit nieuwsbrief #32, waarvan meer dan tien lezers me de brontekst vroegen.
Vijf maanden later circuleert in mijn eigen organisatie de versie van een advocatenkantoor, terwijl mijn eigen stuk ergens onvindbaar diep in de LinkedIn-feed ligt. Niet verdwenen. Gewoon onzichtbaar.
Ik raak doorgaans niets kwijt. Ik bewaar al mijn artikels netjes als markdownbestanden, in een archief dat ruimschoots dertig jaar teruggaat. En nee, dat is geen teken van obsessief-compulsief gedrag! Dat heb ik voor alle zekerheid twee keer nagekeken.
Maar anyway, mijn lezers hebben dat archief dus niet. Voor hen bestaat een tekst op LinkedIn precies zo lang als het algoritme hem toont. Daarna is hij weg; niet uit de wereld, wel uit het zicht. Een feed is een rivier. Wat voorbij is, is voorbij.
Juli, tijd voor mijn halfjaarlijkse review: al jaren neem ik rond deze periode een paar uur om terug te blikken en vooruit te kijken (again, géén teken van obsessief-compulsief gedrag!). Nu, meestal levert dat enkele bijsturingen in de marge op. Maar dit keer legde de review iets groters bloot.
Honderden artikels en tientallen nieuwsbrieven, over verzuim, re-integratie, wetgeving, AI op de werkvloer. En dat alles gebouwd op grond die niet van mij is. Nicholas Carr had daar in 2006 al een naam voor: digital sharecropping, digitale deelpacht. Jij bewerkt het land, het platform oogst. Je krijgt er bereik voor terug, dat is de deal. Maar de landheer bepaalt wat er met je oogst gebeurt. En blijkbaar is de houdbaarheid ervan ongeveer een week.
Dus heb ik geconcludeerd wat al langer voor de hand lag: dit schrijfwerk verdient een eigen huis. Dat huis staat er nu: wijsopwerk.be. Alles bij elkaar (ook de artikels van mijn negentien jaar oude blog, die daar al twee jaar op gezelschap lagen te wachten) doorzoekbaar, blijvend. Een bibliotheek in plaats van een rivier. En dus met een nieuwe naam boven de deur: Wijs op Werk. Want “Wegwijs in welzijn” dekt de lading niet helemaal; ik schrijf evengoed over arbeidsrecht, verzuimkosten, veiligheidsbeleid en technologie op de werkvloer. Bovendien hoort bij een eigen huis een naam die helemaal van mij is (en blijft).
Er is ook een spiegel hiervan op de werkvloer. Hoeveel kennis in jouw organisatie bestaat wél, maar circuleert niet? Het rapport dat vorig jaar al schreef wat de consultant nu komt vertellen. De collega die het antwoord al lang heeft, drie bureaus verderop. Kennis verdwijnt zelden; ze wordt vooral onvindbaar. Wie kennis wil laten renderen, moet niet alleen zorgen dat ze er ís, maar dat ze gevonden wordt op het moment dat iemand ze zoekt.
Aan mijn collega heb ik overigens vriendelijk een mail teruggestuurd. “Old news!” schreef ik, en ik gaf een verwijzing naar mijn artikel mee.
Voortaan kan dat met een link die ook online vlot vindbaar blijft.
Deze nieuwsbrief verhuist – schrijf je één keer opnieuw in
Zoals ik hierboven schreef: dit schrijfwerk krijgt een eigen huis. Vanaf nu vind je alle artikels en nieuwsbrieven op wijsopwerk.be. Dezelfde onderwerpen, hetzelfde ritme, maar op een plek die van niemand anders afhangt, met een doorzoekbaar archief van alles wat eerder verscheen.
Daar hoort één praktische stap bij, en die kan ik helaas niet voor je zetten. LinkedIn geeft mij de e-mailadressen van mijn abonnees niet. Wil je de nieuwsbrief blijven ontvangen zoals nu, dan moet je je dus één keer opnieuw inschrijven:
Schrijf je hier in op Wijs op Werk.
E-mailadres invullen, klaar. Meer vraag ik niet.
Tot midden september verschijnt de nieuwsbrief nog op beide kanalen, dus je mist niets door even te wachten. Maar wie nu inschrijft, hoeft er niet meer aan te denken. Daarna verandert er wel iets: het persoonlijk essay (het stuk hierboven) verschijnt dan alleen nog in de eigen nieuwsbrief. De LinkedIn-versie wordt een korte samenvatting van de artikels met links.
Bedankt om mee te verhuizen.
Artikels
Sinds de vorige nieuwsbrief van 29 juni verschenen zestien artikels op mijn LinkedIn-pagina.
1. Minder vergoeding bij ziekte leidt vaker tot ziek werken – In landen met een beperkte ziektevergoeding gaan medewerkers vaker ziek aan het werk. De kosten verdwijnen dus niet, maar verschuiven.
2. Zeven arbeidsomstandigheden verhogen het suïciderisico – Onder meer jobonzekerheid, hoge werkdruk, weinig autonomie en pesten verhogen het risico. De signalen zijn duidelijk, al blijft de bewijszekerheid vaak beperkt.
3. Psychisch leed ontbreekt in Belgische beroepsziektecijfers – In Nederland vormen psychische aandoeningen de grootste categorie beroepsziekten. In België blijven ze vrijwel onzichtbaar door een fundamenteel ander registratiesysteem.
4. Valbeveiliging plaatsen zonder bescherming tegen een fragiel dak – Een steigerbouwer viel door een lichtkoepel terwijl hij randbeveiliging installeerde. Twee bedrijven kregen een boete wegens gebrekkige planning en opvolging.
5. Ervaring is geen formele kwalificatie – Een rechtbank vernietigde de weigering van het RIZIV om een laaggeschoolde man een opleiding te laten volgen. Omscholing hoeft niet noodzakelijk te zijn, zolang ze de kansen op werk verhoogt.
6. Doktersbriefje vanaf dag één – Het Duitse voorstel roept de vraag op of strengere controle ziekteverzuim werkelijk verlaagt, of vooral extra administratie veroorzaakt.
7. Een dodelijke elektrische schok was eerder aangekondigd – Een defecte schijnwerper doodde een voetballer, hoewel die een maand eerder al iemand een schok had gegeven. De waarschuwing leidde niet tot actie.
8. Permanente bereikbaarheid wijst vaak op te veel werk – Miljoenen Europese werknemers worden buiten de werkuren gecontacteerd. Wie voortdurend bereikbaar is, ervaart vaker stress en heeft meestal te veel werk voor de beschikbare tijd.
9. Lektesten met perslucht kunnen dodelijk zijn – Bij een druktest begaf een lasnaad het en kwam een arbeider om het leven. De zaak toont hoe gevaarlijk routinematige testen met perslucht kunnen zijn.
10. Vroeggeboorte komt vaker voor in onverwachte beroepen – Thuiszorg, assemblage, retail en administratie tonen hogere risico’s dan chemie en zware industrie. Dat vraagt meer aandacht in de risicoanalyse voor zwangere medewerkers.
11. Discriminatie in een groepsverzekering blijft de verantwoordelijkheid van de werkgever – Een verzekeraar mag zwangerschap niet uitsluiten. Werkgevers kunnen zich niet verschuilen achter de voorwaarden van hun verzekeraar.
12. Mensgericht werk verhoogt het risico op psychische klachten – Beroepen met veel contact met patiënten, klanten of leerlingen gaan vaker samen met depressie, angst, stress en middelengebruik.
13. Ook lage stralingsdoses kunnen DNA-schade veroorzaken – Bij industriële radiografen nam het aantal genetische mutaties toe met de cumulatieve blootstelling, zelfs onder de wettelijke limiet.
14. Een generieke risicoanalyse volstaat niet – Na een dodelijke explosie kreeg een reinigingsbedrijf een boete omdat de risicoanalyse en instructies onvoldoende waren afgestemd op de specifieke werf.
15. Waterstoffluoride veroorzaakt soms pas uren later klachten – Na een incident in het Deurganckdok werden tientallen mensen opgenomen. Omdat symptomen vertraagd kunnen optreden, zijn voorbereiding en het juiste tegengif cruciaal.
16. Een fietsvoordeel bereikt vooral wie al gezond is – Een fietsvergoeding stimuleert fietsen en vermindert autogebruik, maar vooral bij medewerkers die al gezond zijn en een goed werkvermogen hebben.
