Een paar weken geleden zat ik met een collega naar een scherm te kijken. We bereidden de tweedaagse van het kernteam voor, en hadden de oefening van vorig jaar erbij gehaald. En die van het jaar daarvoor.
Telkens hetzelfde format: elk departement lijst op waar het mee bezig is, en waar het volgens hen mee bezig zou moeten zijn. Allemaal netjes ingevuld.
We telden. Ergens rond de dertig.
Dertig prioriteiten, jaar na jaar, en aan het eind van de rit een fractie ervan gerealiseerd. Niet uit onwil, niet uit gebrek aan inzet. Er past gewoon geen dertig in een jaar.
Dus gaf ik bij de start van die tweedaagse één regel mee. Er is één dossier dat hoe dan ook voorrang krijgt (trouwe lezers raden wel welk). En daarnaast, voor de hele groep samen: maximaal vijf. Niet vijf per departement. Vijf in totaal.
Iedereen was het daar meteen mee eens.
Ook logisch. Wie pleit er nu tégen focus? Het is het soort voorstel waarvoor in een vergaderzaal geen enkele hand omhoog hoeft.
… En dan begint het pas.
Want elk van die dertig punten is ooit opgeschreven door iemand met verstand van zaken. Ze zijn nuttig. Ze zijn relevant. Sommige zijn ronduit boeiend, en het is bijzonder comfortabel om er lang over door te bomen. Schrappen betekende hier dus niet dat we ballast overboord gooiden (oh, was het maar zo eenvoudig). Het betekende goede dingen laten liggen, net omdàt ze goed waren en energie zouden opeisen die elders nodig was.
Daar zit voor mij de moeilijkheid van focus. Wat is belangrijk? Bijna alles op zo’n lijst ís belangrijk. Focus is beslissen welke belangrijke dingen je desondanks niet gaat doen.
Ik ben toevallig net Inside the Box van David Epstein aan het lezen, over hoe beperkingen ons scherper kunnen maken in plaats van armer. Hij beschrijft daarin een experiment met lego. Deelnemers krijgen een wankel plateau dat ze moeten stabiliseren. Elk blokje dat ze bijleggen kost geld; één blokje wegnemen is gratis en lost het probleem meteen op. Toch koos quasi niemand voor wegnemen. Pas toen de onderzoekers er expliciet bij vermeldden dat wegnemen óók mocht, deden meer mensen dat ook daadwerkelijk.
Schrappen komt gewoon niet spontaan bij mensen op.
Precies daarom is dit meer dan een oefening in jaarplanning.
Diezelfde reflex zit namelijk ook in onze dienstverlening (en die van tal van andere ondernemingen, ongetwijfeld). We werken op maat, en dat is een echte kwaliteit; elk rapport, elke module is ooit een ja geweest tegen een klant met een terechte vraag. Maar elke “ja” blijft daarna ook bestaan, en moet blijvend onderhouden worden.
Wie voor iedereen apart blijft bouwen, houdt op den duur steeds minder ruimte over om iets te bouwen waar iedereen beter van wordt. Een degelijke basis die voor honderd klanten voor negentig procent klopt, brengt ons uiteindelijk verder dan honderd oplossingen die elk voor één klant perfect zijn. Dus ook daar betekent focus dus niet dat de andere vragen slecht zijn, integendeel. Het moeilijke is net dat ze goed genoeg zijn om ja tegen te willen zeggen.
Die twee dagen werd het tegen het einde van de dag het moeilijkst, toen iedereen moe was en we vanzelf terugkropen naar de details. Naar wat concreet was, en waar je meteen iets mee kon.
Schrappen kost energie. Bijzetten niet.
We hebben op het einde nog een recap gemaakt, met alles netjes op een rij, en die moeten we nu verder uitwerken. Vijf prioriteiten, en daaronder de deelacties. Ik heb ze net geteld.
Vierendertig.
Werk in uitvoering, laat ons zeggen.
Deze week zette ik vijf artikels online:
- Nieuwe NACE-code, zelfde tariefgroep – De Hoge Raad gaf positief advies over de aangepaste indeling van werkgevers in tariefgroepen. Belangrijk: niet de NACE-code, maar de hoofdactiviteit is bepalend. Blijft die dezelfde, dan verandert ook de tariefgroep niet.
- Geweld op het werk verkort de loopbaan – Vijftigplussers die op het werk geweld of bedreiging meemaken, stoppen gemiddeld 6,7 maanden eerder met werken. Dat blijkt uit een Zweedse cohortstudie.
- Negen maanden blootstelling in België, toch volledige vergoeding – Een uitbener werkte achttien jaar in de vleessector, waarvan slechts negen maanden in België. Toch moet Fedris zijn beroepsziekte volledig vergoeden aan 33% blijvende arbeidsongeschiktheid.
- De afscherming was al maanden weg – Bij een Brits cementbedrijf werd een werknemer gedood door een verpakkingsmachine waarvan de afscherming al lange tijd ontbrak. Het bedrijf kreeg een boete van 1 miljoen pond. De kern: het gevaar was structureel aanwezig, niet toevallig.
- Mindfulness verlaagt digitale werkstress – Medewerkers met meer mindfulness ervaren minder digitale stress, overbelasting en FOMO. Maar mindfulness verzwakt het verband tussen digitale werkstress en burn-out niet.
Wekelijks een persoonlijk essay plus het artikeloverzicht in je mailbox? Schrijf je in via onderstaande link.
