Ik ben dozen aan het verplaatsen.
Mijn vader overleed acht maanden geleden. Hij had meer dan 150 boeken geschreven; over plaatsnamen, waterwegen, de geschiedenis van dorpen en steden in Oost-Brabant. Een leven lang archiefwerk, veldonderzoek, gefilologeer. De boeken staan nu bij mij. Ik maak er ruimte voor, letterlijk: planken vrijmaken, andere dingen opzijschuiven, dozen sjouwen.
Het is een eigenaardig karwei. Niet zwaar in de fysieke zin, wel in de andere.
Want terwijl ik dozen stapel en titels lees, bedenk ik hoe mijn vader ermee bezig was van in de jaren zeventig tot enkele weken voor zijn dood. Hij heeft kennis ontsloten die anders verloren was gegaan. Niemand had hem gevraagd dat te doen. Niemand had hem kunnen tegenhouden ook.
Mijn moeder (ondertussen al twee jaar geleden heengegaan) had een geschenkenzaak. Veertig jaar lang opende ze om acht uur en sloot ze om twintig uur. Ze koos bij de groothandelaars de juiste dingen uit die mensen zouden kopen. Ze positioneerde alles in de winkel met een oog dat ik nooit heb gehad voor zulke dingen. Ze verpakte geschenken zo mooi dat mensen er speciaal voor kwamen. Ze maakte bloemetjes van verpakkingslint.
Twee mensen die hun leven lang deden wat ze moesten doen; en tegelijk precies wat ze wilden doen. Wat ze goed konden. Wat de mensen om hen heen nodig hadden.
Het Japanse concept ikigai beschrijft dat snijpunt: de overlapping van wat je liefhebt, wat je goed kunt, waarvoor je betaald wordt, en wat de wereld nodig heeft. Populair geworden in westerse managementboeken, schematisch weergegeven in vier overlappende cirkels. Mijn ouders kenden het woord niet. Ze leefden het gewoon.
Ik denk daar aan terwijl ik dozen sjouw tijdens de paasvakantie. Het is een goed moment om traag te denken. Uitstapjes met het gezin, administratie bijwerken, wat dingen uitproberen met AI. En ergens tussen dat alles door de vraag die me ook bezighoudt: ben ik zelf met de juiste dingen bezig?
Gisteren keek ik naar de revival van Malcolm in the Middle. Hal, de vader van het gezin, heeft een identiteitscrisis. Zijn kinderen zijn volwassen, hebben hem niet meer nodig, en hij vraagt zich af wat er nog overblijft. Wat zijn zin was, is weggevallen. Don’t worry, het komt goed op het einde, maar ik herken die vrees wel. Niet acuut, niet dramatisch, maar ergens aanwezig. Mijn dochters worden groter. Mijn rol als vader verschuift, net zoals mijn rol op het werk de voorbije jaren al is verschoven. Rollen zijn eindig. Ikigai niet, hopelijk.
Ik heb nog bijna twintig jaar carrière voor me. En als ik geluk heb, nog twintig jaar daarna (enfin, ik hoop nog steeds dat ik tegen dan allang mezelf heb kunnen opladen in de Matrix, maar ik zal er maar voorlopig niet van uitgaan). Veertig jaar, dat is een lange tijd om bezig te zijn met dingen die je niets doen. Maar het is ook een lange tijd om iets op te bouwen dat blijft.
De vraag blijft intussen. Wat ik doe, wil ik het nog doen als ik tachtig ben? Waaraan herken jij het, als je met de juiste dingen bezig bent?
Deze week publiceerde ik zes artikels op mijn LinkedIn-pagina.
- Ploegendienst en hypertensie – Wie in ploegen werkt, heeft een significant hogere kans op hoge bloeddruk. Een nieuwe cohortstudie laat zien hoe dat verband loopt: via chronische laaggradige ontsteking, meetbaar via routinematige bloedafname.
- Tinnitus op het werk – Tinnitus treft ongeveer 15% van de bevolking, maar de impact op werkprestaties bleef lang onderbelicht. Een recente studie toont dat een relevant aandeel van werknemers met tinnitus minder uren werkt of structureel minder effectief functioneert.
- Waarom langdurig zieken de stap naar werk niet zetten – Een representatieve bevraging bij 1.050 Vlaamse inactieven brengt de drempels scherp in beeld: discriminatie, de inactiviteitsval en stigma spelen een grotere rol dan motivatie of onwil. Relevant voor iedereen die beleid maakt over werkzaamheid.
- Nieuwe loodgrenswaarden vanaf 9 april – De Europese richtlijn 2024/869/EU scherpt de grenswaarden voor loodblootstelling ingrijpend aan: de luchtgrenswaarde daalt met een factor vijf. Voor organisaties die met lood werken, is dit geen verre beleidsontwikkeling maar een concrete vraag over compliance vandaag.
- Corporate bullshit is meetbaar – Wie gevoelig is voor zinnen als “synergistic thought leadership” neemt aantoonbaar slechtere beslissingen. Onderzoekers ontwikkelden de Corporate Bullshit Receptivity Scale, een gevalideerde meetschaal die in kaart brengt hoe vatbaar iemand is voor betekenisloze organisatietaal.
- Ioniserende straling in het ziekenhuis – Sinds het KB van december 2018 ligt de eindverantwoordelijkheid voor stralingsbescherming bij de interne dienst, niet langer bij de externe deskundige. Een eindwerk uitgevoerd in het AZ Jan Portaels in Vilvoorde illustreert hoe die verplichting er dienst per dienst concreet uitziet.
Hieronder vind je alle zes artikels van deze week, in chronologische volgorde.
