“Ben je zeker dat dit het pad is?”
Mijn vrouw stelde die vraag met de toon van iemand die het antwoord eigenlijk al weet. Ik had net mijn schoen losgetrokken uit een zompige ondergrond, terwijl ik met mijn vrije hand een rij doornige takken op afstand probeerde te houden. In mijn andere hand: de smartphone. Google Maps toonde onmiskenbaar een grijze lijn. Een pad.
“We zitten nog steeds op het pad,” verzekerde ik haar.
Dat was technisch gezien waar. Alleen: het pad bestond enkel nog op de satellietfoto’s.
We waren op een zondagse wandeling in de buurt van ons huis; “een andere route, voor de verandering”, en ergens tussen mijn zelfverzekerde “This is the way” en de eerste overhangende braamstruik was er iets misgelopen. Honderd meter verder was er geen spoor van een begaanbaar pad meer te bespeuren. Enkel bos, een beekje, en de blik van mijn echtgenote.
Doorgaan of terugkeren?
Het is een vraag die ik ook op het werk regelmatig stel. En die niet altijd makkelijk te beantwoorden is.
Want je hebt al een eind gelopen. Je hebt tijd geïnvesteerd, energie, misschien ook politiek kapitaal. Terugkeren voelt als toegeven. Dus ga je door; niet omdat het de beste keuze is, maar uit inertie. Of omdat je hoopt dat het bos straks vanzelf dunner wordt.
Economen noemen dat de sunk cost fallacy: de neiging om door te zetten vanwege wat je er al in gestoken hebt, in plaats van te kijken naar wat er nog voor je ligt. Organisaties zijn er heel goed in. Overheden ook. En wandelaars met een smartphone in de hand trouwens evenzeer.
Annie Duke schrijft er uitvoerig over in Quit: The Power of Knowing When to Walk Away. Haar kernstelling is verrassend simpel: opgeven is geen zwakte. Het is een strategie. Wie nooit stopt, is niet volhardend; die is gewoon niet in staat om te leren. De kunst zit hem in het onderscheid: wanneer verdient het pad nog vertrouwen, en wanneer is de kaart gewoon verkeerd?
Winston Churchill had het over doorzetten: “If you’re going through hell, keep going.” Maar W.C. Fields voegde er subtiel aan toe: “If at first you don’t succeed, try, try again. Then quit. No use being a damn fool about it.”
Beiden hebben gelijk. Dat is het ongemakkelijke.
In mijn rol betekent dat concreet: regelmatig stilstaan bij wat we aan het doen zijn. Zijn onze projecten nog zinvol? Sluiten onze prioriteiten nog aan bij wat de organisatie nu nodig heeft; niet wat ze zes maanden geleden nodig had? De PDCA-cyclus (plan, do, check, act) is een klassieker, en terecht. Niet als bureaucratisch ritueel, maar als reflexpraktijk. Even uit het bos treden. De kaart controleren. En dan eerlijk zijn over wat je ziet.
Wat betreft onze wandeling: ik nam de managementsbeslissing om door te gaan. “We kunnen langs het bos, over de velden,” stelde ik mijn vrouw gerust. “Easy peasy.”
Op Google Maps kun je geen terreinscheuren zien. Hoogteverschillen evenmin. Omheiningen ook niet.
Maar we zijn er geraakt. Met mooie uitzichten, een goeie lach en een paar herinneringen rijker. De schrammen op mijn hand waren relatief oppervlakkig. Mijn laatste tetanusspuit dateerde van minder dan tien jaar geleden. En mijn echtgenote heeft de drie teken tijdig genoeg gevonden en verwijderd, dus geen risico op Lyme of zo.
Een heel succesvolle wandeling, kortom.
Om de zuiverheid van die herinnering te bewaren, hebben we wel besloten dat we deze route voorlopig niet herhalen. Er zijn nog zoveel andere paden te ontdekken.
Wat ons brengt bij de vraag die ik deze week meeneem: wanneer beslis jij dat het pad genoeg bewandeld is, en hoe maak je dat onderscheid tussen opgeven en loslaten?
Overzicht van deze week
Deze week publiceerde ik zes artikels op mijn LinkedInpagina.
- Cameratoezicht op de werkvloer: drie regels die je niet mag negeren – Permanent cameratoezicht “om de sfeer te kalmeren” schond drie GDPR-principes tegelijk, zo bevestigde de Gegevensbeschermingsautoriteit. Een nuttige herinnering voor wie werkt in sectoren waar camera’s gangbaar zijn.
- Chikungunya: wat u moet weten als uw medewerkers naar risicogebieden reizen – De Hoge Gezondheidsraad actualiseerde haar vaccinatieaanbevelingen. Relevant voor werkgevers die medewerkers naar tropische bestemmingen sturen, inclusief aandacht voor ernstige bijwerkingen.
- Mpox-vaccinatie in België: Hoge Gezondheidsraad scherpt aanbevelingen aan – Na de eerste West-Europese mpox-gevallen zonder link met endemische regio’s werden de aanbevelingen bijgewerkt. Belangrijk voor ondernemingen met gezondheidswerkers of internationaal reizende medewerkers.
- Sociale dumping via onderaanneming: het Arbeidshof Antwerpen trekt een duidelijke grens – Een Roemeense chauffeur, werkzaam vanuit Genk met Belgische vrachtwagens en instructies, maar op papier in dienst van een Roemeens bedrijf voor 300 euro per maand. Het Arbeidshof veegt die constructie van tafel. Een arrest met gevolgen die verder reiken dan de transportsector.
- Startbaan of taxibaan: hoe tijdsdruk, infrastructuur en werkbelasting samen een bijna-ramp veroorzaakten op Brussels Airport – Een A320neo bereikte 127 knopen op de taxibaan voor de bemanning ingreep. Het veiligheidsrapport toont hoe meerdere beschermingslagen tegelijk kunnen falen; herkenbare mechanismen voor elke hoog-risicosector.
- Lawaai als beroepsrisico: de helft van de LO-leerkrachten heeft al gehoorschade – Sportzalen en zwembaden produceren structureel geluidsniveaus boven de wettelijke actiewaarden. Een eindwerk bij drie basisscholen brengt de omvang in beeld en gaat verder dan “deel oordopjes uit.”
Hieronder vind je alle artikels van deze week, in chronologische volgorde.
