Ik had het in mijn hoofd al geklasseerd als een “noodzakelijk kwaad”. Alleen vergat ik daarbij één detail: ik hou er eigenlijk van om nieuwe dingen te leren.
Deze week volgde ik een driedaagse opleiding: de EASA Aircrew Licensing Training Course 1178/2011 and Amending Regulations. Drie volle dagen, in een periode waarin mijn to-dolijst weg heeft van een hydra: elke taak die je afwerkt, lijkt er minstens twee nieuwe voor in de plaats te zetten.
En bovendien had mijn voorganger laten vallen dat deze opleiding “niet evident” was. Een Ierse lesgever, zeer technische terminologie met tientallen afkortingen. Break-outsessies met presentaties om je inhoudelijke kennis te testen over het begeleidend ” easy access rules “-document van de EASA – European Union Aviation Safety Agency van… 1869 pagina’s. En dan ook nog een examen op het einde.
Maar hij was er wel door geraakt; wat de lat voor mij op een vrij efficiënte manier hoger legde. Met mijn reputatie voelde falen niet als een leerervaring, maar als een kleine imagocrisis in wording. Interessant hoe snel je dan merkt dat je innerlijke puber nog steeds gevoelig is voor wat de buitenwereld zou kunnen denken.
Maar goed, keuze was er niet echt. Als nieuwe Accountable Manager van Attentia Aviation Medical, het erkend aeromedisch centrum in Zaventem voor piloten en cabin crew, hoort dit er gewoon bij. Dus: laptop open, Zoom aan, en duiken.
De lesgever, Brian, gaf les vanuit Dublin. Op de achtergrond hoorde je de wind rond zijn kantoor gieren, alsof de Ierse meteorologie persoonlijk betrokken partij was in de cursus. We waren met vijftien deelnemers uit bijna evenveel landen: Azerbeidzjan, Portugal, Zweden, Oostenrijk, San Marino, Servië, Turkije, Moldavië… Een soort Eurovisie, maar dan met meer afkortingen en minder glitter.
En afkortingen, die waren er. AMC, AltMoC, ARA, ORA, FCL, LAPL… De eerste uren voelde het alsof ik in een taalbad was beland zonder zwembandjes. Niet omdat de uitleg onduidelijk was, integendeel, maar omdat nieuw vakjargon en een vlot gesproken Iers accent (dat ik overigens heel charmant vond klinken) tegelijk binnenkwamen.
Maar gaandeweg begon ik patronen te zien. Structuur. Logica. Het wettelijk kader, de rol van autoriteiten, opleidingscentra, aeromedische centra, de criteria voor verschillende types piloten, cabinepersoneel, luchtvaartuigen… Achter die ogenschijnlijke berg regels zat een verrassend doordacht systeem. Complex, ja. Maar niet willekeurig.
In de break-outsessies kwam ik terecht in de rol van “designated speaker”: samenvatten, structureren, terugkoppelen. Dat had trouwens niets met inhoudelijke voorsprong of zo te maken. Veel deelnemers waren inhoudelijk bijzonder sterk; vaak véél sterker dan ik, als actieve piloten of medewerkers van DTO’s, met jaren praktijkervaring, maar minder comfortabel om dat in het Engels of namens de groep te brengen. Er is bovendien nog altijd een verschil tussen ergens expert in zijn en die kennis op tien minuten tijd in een coherente PowerPoint gieten. En ik had tijdens de sessies al wat (flauwe) mopjes gemaakt, dus ze hadden wellicht zoiets van: oké, jij praat graag; dan mag jij het uitleggen.
En het examen? Dat viel uiteindelijk behoorlijk mee. Ik had me dus voor niets zenuwachtig gemaakt. Ik verdenk mijn voorganger er nu wel van dat hij me wat wou laten zweten; wel, dat is hem prima gelukt!
Nu, wat me tijdens het volgen van de cursus het meest verbaasde, was dat ik zowel de opleiding als het onderwerp zélf zo interessant vond, terwijl ik vooraf dacht: dit ligt ver van mijn normale interessegebied.
Achteraf bekeken is dat eigenlijk niet verrassend. “Intellectuele uitdaging” is een van mijn kernwaarden. Ik lééf ervan om bij te leren, om nieuwe domeinen te verkennen en werelden te ontdekken waar ik eerst nauwelijks iets van wist. In drie dagen is de luchtvaart voor mij geen abstracte sector meer, maar een ecosysteem met een eigen logica, geschiedenis en complexiteit. Een nieuwe laag van de wereld die is opengeklapt.
Het is trouwens dezelfde drijfveer die meespeelde toen ik de rol van Directeur Wellbeing Business opnam. Nieuwe context. Nieuwe vraagstukken. Nieuwe kennis. Blijkbaar functioneer ik het best net buiten mijn comfortzone, met één voet in het onbekende en de andere nog net op vaste grond.
Dat zie ik ook buiten het werk. Intussen ben ik bijna 250 dagen Spaans aan het leren via Duolingo. Ik kan ondertussen Spaanse series en films volgen in de originele taal, met Spaanse ondertitels. Groot voordeel: ik kan zonder schuldgevoel Netflix bingen, want “ik ben aan het leren”. Voor wie inspiratie zoekt: El Cuco de Cristal, Ciudad de Sombras en Bandidos zijn echte aanraders.
Dus wat ik vooral meeneem uit deze week, is dankbaarheid. Dankbaar dat ik deze opleiding “moest” volgen. Dat mijn wereld weer wat groter is geworden. Dat leren in interactie, met een lesgever en een groep deelnemers, een heel andere dynamiek heeft dan alleen met een boek of audioboek. Er zit energie in, uitwisseling, onverwachte vragen.
Dus ik ben nu al aan het denken hoe ik dat gevoel kan onderhouden. Misschien toch eens kijken naar een avondcursus via een CVO, gewoon om opnieuw in een klas te zitten. Niet omdat het moet. Maar omdat het me opnieuw heeft doen realiseren dat leren voor mij geen taak is. Het is zuurstof.
Deze week verschenen er vijf nieuwe artikels op mijn LinkedIn. Het stuk over gedeelde aansprakelijkheid bij werken met derden sprong eruit als meest gelezen. Ook het artikel over de bescherming van werknemers tegen chemische risico’s kreeg opvallend veel aandacht. Daarnaast schreef ik over microbreaks als slimme MSA-preventie, de arbeidsongevallencijfers in Nederland en de belofte én valkuilen van arbeidstijdverkorting.
De nieuwsbrief van vorige week heeft trouwens opvallend veel reacties losgemaakt, ook via privéberichten. Dat deed me deugd. Blijkbaar heeft die openheid iets aangeraakt bij anderen. Tegelijk merkte ik bij mezelf ook een lichte aarzeling: heb ik hier niet iets té veel van mezelf laten zien? Een interessante vraag, die ik nog even laat liggen, maar die wel vraagt om verder over na te denken.
Hieronder vind je alle artikels van de voorbije week, in chronologische volgorde.
