Wie de voorbije weken rond zich keek, kon er moeilijk naast kijken: het is ziekenboeg-tijd. In mijn omgeving (privé én professioneel) vallen opvallend veel mensen uit. Verkoudheden, griepachtige toestanden, covid… noem een luchtwegvirus en het circuleert. Niet toevallig heeft de overheid op 15 januari het aandachtsniveau voor luchtweginfecties verhoogd naar code oranje. Dat betekent concreet: hoge circulatie van luchtwegkiemen en merkbare druk op het zorgsysteem.
En dan hebben we net de nieuwjaarsrecepties achter de rug.
Honderden mensen samen in één zaal. Veel gesprekken. Veel lachen. Veel handen schudden. Veel kussen (jubilarissen verdienen dat). Achteraf bekeken hebben we collectief een reeks perfecte superspreaderevents georganiseerd. Met hapjes en drankjes.
Ik merk het nu dus op het werk. Na de recepties zijn opvallend veel collega’s ziek. Sommigen echt flink. Zo van dat kaliber waarbij “even uitzieken” ineens een week (of meer?) betekent. Het is wat gebeurt als je virussen, winter en sociale nabijheid combineert.
En toch… wat is het alternatief? Online nieuwjaarsrecepties misschien?
Ik herinner het me nog, ten tijde van covid. (Is het al zover gekomen dat ik zo begin te spreken? Enfin, vijf jaar geleden dus.) We deden de nieuwjaarsreceptie digitaal. Iedereen netjes in zijn eigen vierkantje, micro op mute, glas in de hand, chatberichten met “gelukkig nieuwjaar!”. Het was goed bedoeld. Het was veilig. En het was… echt niet hetzelfde. De energie ontbrak. De toevallige gesprekken. Het gevoel van samen starten.
Dit jaar had ik bovendien extra veel expositie. Nieuwe rol, veel ontmoetingen, veel handen geschud, veel mensen gesproken. Ik heb dus eigenlijk alle redenen gehad om ook prijs te hebben. En toch ben ik (tot dusver!) gespaard gebleven.
Dat voelt bijna verdacht.
Ik kan me eerlijk gezegd de laatste keer niet herinneren dat ik écht ziek ben geweest van een luchtweginfectie. Vroeger was dat anders. Minstens één keer per jaar lag ik er goed af. De laatste keer dat ik me echt herinner, was in 2021: covid, behoorlijk ziek, en daarna nog maanden nasleep. Hardnekkige hoofdpijn. En een detail dat me vooral is bijgebleven: plots kon ik geen audioboeken meer aan dubbele snelheid volgen. Waar 2x vroeger mijn standaard was, werd 1,75x ineens mijn plafond. Het was een vreemde, maar zeer concrete reminder dat mijn brein even niet mee wilde.
Sindsdien heb ik wel verkoudheden gehad hoor. Inclusief een voor omstaanders bijzonder amusante Barry White-stem. Maar echt geveld? Dat niet.
Is er iets veranderd? Niet spectaculair. Ik leef niet plots ascetisch. Ik ben geen gezondheidsgoeroe geworden. Ik ben wel sinds een paar jaar regelmatig gaan mediteren, maar tien minuten per dag lijkt me geen wondermiddel voor het immuunsysteem. Of heb ik gewoon een selectief geheugen gekregen? Ik hou al meer dan tien jaar een dankbaarheidsdagboek bij: elke dag drie dingen waar ik dankbaar voor ben. Dat traint je aandacht richting het positieve. En wie weet vergeet ik daardoor sneller het gedoe.
Misschien heb ik gewoon geluk gehad. Dat kan ook. En heb ik binnen elke dagen wél flink prijs…
Wat we wél weten, is dat algemene weerbaarheid helpt. Genoeg slaap. Beweging. Regelmaat. Groenten en fruit. Geen exotische biohacks, gewoon basics. En op het werk kunnen we ook dingen doen: ventilatie is geen detail, maar een basisvoorwaarde. Frisse lucht is nog altijd een van de meest onderschatte preventiemaatregelen.
De aanpak aan de bron zou natuurlijk zijn: geen nieuwjaarsrecepties meer. Of alles online. Maar where’s the fun in that?
Misschien is dit er gewoon een van die ongemakkelijke spanningsvelden. Tussen gezondheid en verbondenheid. Tussen risico’s beperken en leven laten gebeuren. Volledige veiligheid bestaat niet, maar achteloosheid is ook geen strategie.
De winter gaat nog even duren. De virussen ook. Zorg dus goed voor jezelf en voor elkaar. En als je je deze weken wat mottig voelt: het ligt waarschijnlijk niet aan jou. Het is gewoon… winter, mensen en microben. In die volgorde 😉.
Deze week publiceerde ik vijf artikels op mijn LinkedInpagina. Ik ga dieper in op medische overmacht vanaf 2026, vertaal de inzichten uit The Inner Game of Tennis naar HR en preventie, leg uit waarom korte rusttijden en lange shiften reële veiligheidsrisico’s creëren, bespreek de impact van psychosociale werkstress op depressie en hartziekten, en geef duiding bij het zeldzame maar ernstige lassers-miltvuur.
Hieronder vind je alle artikels van deze week, in chronologische volgorde.
