De voorbije weken merk ik dat mijn werk steeds vaker draait rond één onderliggend thema: keuzes maken. Niet de kleine keuzes (“welke mail eerst?”), maar de grote: waar ga ik mijn aandacht, energie en overtuigingskracht op zetten zodat het ook echt verschil maakt?
Dat is een clichézin, ik weet het. “Focus op impact.” Staat op ongeveer elk managementdeck sinds 1936. Maar in een nieuwe rol krijgt die zin plots tanden. Want “the bigger picture” opvolgen klinkt stoer, tot je beseft dat het vooral betekent dat je niet meer overal kan (en mag) induiken. Dat je niet langer de luxe hebt om elke knikker zelf te tellen.
En toen moest ik opnieuw denken aan Oliver Burkeman en zijn Four Thousand Weeks, waar ik het in juni vorig jaar nog uitgebreid over had. Een boek dat eigenlijk geen time managementboek is, maar een vriendelijk verpakte existentiële schop onder de kont. De kern: je tijd is eindig. Punt. En dat is geen probleem dat je moet oplossen met betere tools, maar een realiteit die je moet omarmen met betere keuzes.
Vierduizend weken. Dat is ongeveer wat een mens gemiddeld krijgt. En ja, ik heb ook nog even opnieuw gerekend hoeveel weken ik er al gedachtenloos doorgejaagd heb. Niet aan te raden bij het ontbijt.
Wat Burkeman zo scherp blootlegt, is dat productiviteit vaak een val is. Elke truc om sneller te werken, trekt gewoon meer werk aan. Wie snel mails verwerkt, krijgt er meer. Wie zijn takenlijst optimaliseert, produceert vooral… een langere takenlijst. Het idee dat je ooit “klaar” zult zijn is een fata morgana. Je kunt er een heel leven naartoe lopen en toch sterf je met ongelezen mails. Dat klinkt dramatisch, maar ook bevrijdend: het betekent dat “alles afwerken” geen zinvol doel is.
In dat licht is het oude verhaal van stenen, knikkers en zand nog steeds bruikbaar. De bokaal is je agenda (en stiekem ook je leven). De stenen zijn de grote dingen: strategische projecten, richting geven, moeilijke knopen doorhakken, bouwen aan mensen en cultuur. De knikkers zijn de nuttige kleinere taken. En het zand is… de rest. Brandjes. Vergaderingen die soms eerder dienen om te bewijzen dat iedereen het druk heeft.
De les is bekend: als je begint met zand, passen de stenen er niet meer in. Dat is precies waar strategisch werken botst met dagelijkse realiteit. De urgentie komt altijd met groot licht binnen. Impact komt meestal stil binnen, zonder sirene, en verdwijnt weer als je niet bewust ruimte maakt. De belangrijkste prio’s zijn zelden de luidste.
De echte uitdaging is niet zozeer “prioriteiten bepalen” dan wel ze te beschermen. Tegen je eigen reflex om toch nog “even snel” die mail zelf te beantwoorden, dat ene dossier op te lossen. Tegen de verleiding om bereikbaar te zijn voor alles en iedereen. Tegen de illusie dat je professioneel bent als je overal onmiddellijk op reageert.
Ik voel dat ik dit jaar meer moet kiezen voor de stenen. Niet omdat de knikkers of het zand onbelangrijk zijn, maar omdat de stenen mijn job zijn. Dat vraagt ook om een ongemakkelijke vaardigheid: “nee” zeggen zonder schuldgevoel, en aanvaarden dat sommige dingen niet gebeuren.
Zodra je dat accepteert, wordt het rustiger in je hoofd. Niet omdat je minder te doen hebt, maar omdat je helderder weet wat de bedoeling is. Dan wordt je agenda geen slagveld meer, maar een kompas. En dat is uiteindelijk wat je als leidinggevende nodig hebt: richting. Niet drukte.
Dus mijn experiment voor 2026 is simpel. Minder zand. Meer stenen.
Deze week publiceerde ik zes artikels op mijn Linkedinpagina. Het meest gelezen was het stuk over sterktegericht leiderschap en jobcrafting: hoe feedback die inzet op sterktes vooral medewerkers met lagere zelfeffectiviteit in beweging zet. Ook het artikel over waarom goede ideeën soms worden afgestraft op de werkvloer vond een ruim publiek. Blijkbaar herkennen veel mensen dat spanningsveld tussen initiatief en macht, ook al praten we er niet graag openlijk over. Het meest recente stuk, over moederschapsbescherming in het onderwijs, zorgde meteen voor debat.
Mijn artikel over de minimumtarieven van externe preventiediensten in 2026 werd opgepikt door Attentia, Kluwer en Prebes, en een eerder stuk over het KB Re-integratie kreeg een tweede leven via NCOI Learning, in aanloop naar het webinar dat ik daarover op 29 januari geef.
Hieronder vind je alle artikels van deze periode, in chronologische volgorde.
