Een nieuw jaar heeft iets eigenaardigs. Alsof er ergens een denkbeeldige scheidingslijn ligt tussen “toen” en “vanaf nu”, netjes afgelijnd door vuurwerk, bubbels en een paar generaties familietradities. Mensen (ik incluis) gebruiken dat moment graag als kapstok om goede voornemens aan op te hangen. Alsof we collectief doen alsof de rommel, het gedoe en de onafgewerkte stukken van vorig jaar netjes in de oude doos blijven zitten, samen met de kerstversiering.
De realiteit werkt helaas met minder theatrale dramaturgie.
Wat geweest is, blijft meestal gewoon mee over de drempel stappen. En wie denkt dat een nieuw jaar automatisch een nieuw mens maakt, botst vaak ergens half januari al op de eerste krasjes in dat frisse laagje verf. Er is een reden waarom studies steevast aantonen dat twee derde van alle goede voornemens het einde van de maand niet haalt. Mark Twain had dat al lang door: “Now is the accepted time to make your regular annual good resolutions. Next week you can begin paving hell with them as usual.”
Mild ironisch. Maar ook behoorlijk accuraat.
Ik wil daarmee niet cynisch doen. Integendeel. Ik geloof sterk in doelen, richting, keuzes. Alleen heb ik de voorbije jaren gemerkt dat goede voornemens zelden mislukken omdat mensen niet genoeg moeite doen. Ze mislukken omdat ze te weinig verankerd zijn. Te abstract. Te losgekoppeld van wie je bent en waarom je iets wilt.
Het klassieke advies is bekend: maak je doelen SMART. Specifiek, meetbaar, realistisch… Dat heb ik zelf ook jaren gedaan. In 2016 had ik me bijvoorbeeld voorgenomen om elke week een artikel te schrijven. Keurig afgelijnd, strak in een plan gegoten. En eerlijk is eerlijk: dat werkte (waarover ik begin 2017 dan ook pochte). Maar pas toen ik er ook een systeem van opvolging en bijsturing bovenop legde, merkte ik wat een hefboom zo’n ritme kan zijn. Ik schopte het dan ook in het volgende jaar tot 101 artikels, puur omdat ik wist waar ik stond en waar ik naartoe wilde.
En tegelijk leerde ik ook de keerzijde kennen. Zodra ik merkte dat ik de magische grens van 100 zou halen, viel de extra drive weg. Het doel werd een plafond in plaats van een springplank.
Sindsdien heb ik iets anders geleerd: systemen en doelen zijn nuttig, maar identiteit en waarden zijn bepalend.
Niet: “Ik wil meer schrijven.” Wel: “Ik bén een schrijver.”
Niet: “Ik moet meer sporten.” Wel: “Ik wil iemand zijn die tot op hoge leeftijd vitaal en actief blijft.”
Dat maakt het verschil tussen discipline als iets wat je voortdurend moet forceren, en gedrag dat logisch volgt uit wie je wilt zijn. Joggen omdat “het gezond is” houdt zelden lang stand. Joggen omdat je het leven wilt kunnen blijven meemaken; mét energie, mét bewegingsvrijheid… nou, dàt is een andere categorie.
Schrijven werkt voor mij net zo. Ik doe dat niet voor zichtbaarheid, niet als KPI, niet als trofee. Ik schrijf al heel mijn leven. Soms publiek, soms half verborgen, soms voor een niche van drie mensen. Het is een uiting van enkele van mijn kernwaarden: intellectuele uitdaging, en het delen van ideeën en inzichten. Zodra ik dat benoemde, werd de keuze makkelijker. Een serie op Netflix bingewatchen of meerdere teksten schrijven? Doomscrollen op social media of een nieuw idee uitwerken? De beslissing werd zo telkens een no-brainer. Gewoon consequent zijn met wie ik probeer te zijn.
In 2025 heb ik die keuze bewuster dan ooit gemaakt. Het resultaat: 535 artikels en nog een reeks andere teksten die niet voor deze nieuwsbrief bedoeld zijn. Niet omdat ik mezelf een harde productiedoelstelling had opgelegd (al had ik wel een richtinggevend streefgetal van 300; dat ik vervolgens gaandeweg een paar keer heb bijgesteld). Maar ik heb dit aantal vooral bereikt omdat “ik ben schrijver” me meer richting gaf dan “ik moet meer schrijven”.
Daar zit voor mij ook de essentie van goede voornemens.
Begin niet bij het doen, maar bij het zijn. Niet bij “wat moet ik veranderen?”, maar bij “wie wil ik zijn/worden, en waarom?”. Laat daden daaruit volgen. Hou bij, stuur bij, leer onderweg. En (last but not least) wees mild wanneer je eens struikelt. Want identiteit is geen perfectie, het is hernemen.
Een nieuw jaar verandert ons niet automatisch. Maar het kan wel een mooi moment zijn om even te kijken of wie we dagelijks zijn, nog klopt met wie we willen worden.
En als dat al één voornemen oplevert, is dat misschien meer dan genoeg.
In de voorbije twee weken publiceerde ik twaalf artikels op mijn LinkedIn-pagina. Vooral het stuk over de meetbare impact van leiderschap op mentale gezondheid zorgde voor reactie en reflectie bij lezers, net als de analyse van wat welzijnsinterventies in de praktijk nu écht opleveren. Ook de kritische doorlichting van het Fedris-revalidatieprogramma voor werknemers met lage rugpijn werd opvallend vaak gelezen. Daarnaast was er bovengemiddelde interesse voor de recente tariefverhoging bij de activiteiten van de externe preventiediensten.
Verder behandelde ik nog uiteenlopende thema’s, waaronder infectie- en kankerrisico’s op het werk, gender- en leeftijdsdiscriminatie, financiële stress en de rol van slimme technologie. Hieronder vind je alle artikels van deze periode, in chronologische volgorde.
