Sommige weken zijn een soort mentale pingpongwedstrijd: het hoofd tikt van het ene domein naar het andere, telkens met een compleet andere snelheid, taal en zwaartekracht. Deze week had ik twee meetings die zo anders waren dat ze gerust in parallelle universums hadden kunnen plaatsvinden.
De eerste: een vergadering als medisch directeur, met collega’s die dezelfde taal spreken. Niet alleen letterlijk, maar ook inhoudelijk. We doorliepen een tekst die ik als co-voorzitter van een werkgroep had opgesteld. De input was scherp, constructief, doordacht. Het soort feedback waarvan je spontaan rechtop gaat zitten. Het was zo’n meeting waarin alles klopte: inhoud, tempo, onderlinge dynamiek.
Achteraf zeiden verschillende collega’s dat we hier later misschien op zouden terugkijken als een “historisch moment”. Ik kan dat moeilijk inschatten, historiek laat zich pas achteraf schrijven, maar ik voelde wel: hier gebeurt iets goeds. Hier zit ik thuis. Competent. Zeker.
En dan… de andere vergadering.
Nieuwe rol. Nieuwe horizon. Nieuwe terminologie. Ik zat als directeur wellbeing business in een budgetmeeting, en daar werd ik plotseling ondergedompeld in een financieel dialect waar ik de eerste vijftien minuten vooral probeerde te kijken alsof ik mee was. “Capex”, “opex”, “progressieplan”, “KPI-alignment”, “consolidatie over business lines heen”… fascinerend hoe één vergadering een mens kan doen verlangen naar een Duolingo-cursus “Financieel voor Beginners”. Ik voelde me even een vis uit het water. Een vis die niet alleen uit het water is, maar ondertussen ook een Excel-sheet moet begrijpen.
En dat vroeg natuurlijk om een interne dialoog. Zo eentje waarbij mijn rationele en emotionele kant het zwaard opnemen en hoffelijk duelleren.
De emotionele kant: “Waarom heb je de rol die je zó graag deed en waarin je je eindelijk competent voelde (na jaren van imposter syndroom) in godsnaam ingeruild voor een functie waar je nog de helft moet ontdekken?”
De rationele kant, licht zuchtend: “Omdat je dat zelf wou. Omdat leren belangrijk is. Omdat je anders zou gaan vervelen. En omdat groei nu eenmaal gebeurt buiten de zones waarin je alles al weet.”
En eerlijk? Die laatste heeft gelijk, hoe irritant dat soms ook is.
Want ik wíl leren. Dat is een van mijn kernwaarden. Ik wíl nieuwe dingen begrijpen. En dat houdt ook dat frisse, soms ongemakkelijke gevoel in van beginner zijn. Best confronterend om na jaren expertise opnieuw te landen in een domein waar je nog geen vanzelfsprekende reflexen hebt. Dat je ’s avonds even denkt: “Misschien had ik eerst een financieel woordenboek moeten lezen voor ik deze meeting binnenstapte.”
En tegelijk: het is goed zo. Het is juist zo. De komende maanden zal ik die nieuwe taal beter leren spreken, op mijn tempo, in mijn stijl. Ik meen het wanneer ik zeg dat ik zin heb in die groei. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat het zinvol is.
Dus dat is mijn boodschap van deze week: soms zit je in een vergadering waarin alles klopt, en soms zit je in een vergadering waarin alles nieuw is. Maar in beide gevallen ben je aan het bouwen. En dat is uiteindelijk waar het om draait. Groei is zelden lineair. Soms voelt het als een historische mijlpaal, soms als Duolingo voor CFO’s. Maar altijd als leven.
Het is opnieuw maandelijkse-bundel-tijd: het novemberboek is klaar (zie link). 182 pagina’s kleurendruk, verzameld onder de vlag van “Wegwijs in Welzijn 2025”. Het voorlaatste deel uit de reeks – stilaan een kleine encyclopedie 😉. Het kan wel nog een dag of zo duren vooraleer het effectief beschikbaar is.
Deze week verschenen er elf nieuwe artikels op mijn LinkedIn-pagina. De absolute topper qua bereik was “ Re-integratie 3.0 komt eraan: wat HR en preventieadviseurs moeten weten over de nieuwe regels vanaf 2026 ” – dat stuk wordt volgende week trouwens ook door Kluwer overgenomen. Op de tweede plaats stond mijn analyse van de nieuwe maatregelen uit de “vierde golf” van minister Vandenbroucke, een thema dat Attentia meteen heeft opgepikt. Kluwer publiceerde bovendien nog een artikel van vorige week: “ Conflicten, stress en grensoverschrijdend gedrag: de stille epidemie op de werkvloer ”.
Daarnaast schreef ik onder meer over ongevallen in de zorg, metaalbelasting bij lassers, goede werkgewoontes, stressvolle beroepen, verzuimbegeleiding, nanodeeltjes in vliegtuiguitstoot en nog heel wat andere thema’s. Hieronder vind je alle artikels van deze week, in chronologische volgorde.
