De voorbije weken kreeg ik veel felicitaties voor mijn nieuwe functie. Warm, genuanceerd, soms onverwacht. En ja: ik ben daar blij om. Maar mijn eigen gevoel is niet veranderd. Ik voel me niet “meer aangekomen” dan ervoor. Geen plots kantelpunt, geen nieuw soort innerlijke voltooiing.
Dat bracht me terug bij een uitspraak van Jim Carrey: “I think everybody should get rich and famous… so they can see that it’s not the answer.” Het klinkt als Hollywood-cynisme, maar het raakt aan iets herkenbaars: succes voelt zelden zoals we denken. De euforie is echt, maar kort. En daarna volgt gewoon opnieuw… het leven. Met dezelfde gedachten en onzekerheden als ervoor.
In de psychologie noemen ze dat de arrival fallacy: het idee dat geluk aan de overkant van een mijlpaal ligt. Maar zodra je er staat, blijkt de berg gewoon een heuvel, en rolt de steen alweer verder naar het volgende doel.
Wat ik de voorbije weken vooral besefte, is dat vervulling zelden in een functietitel zit. Ze zit in bouwen, in scherpe keuzes maken, in samenwerken, in richting geven, in kleine stappen vooruit. In weten dat je iets doet waar je zelf achter staat. Zoals ze in Cool Runnings zeggen: “If you’re not enough without it, you’ll never be enough with it.”
Dus ja, ik ben wel degelijk blij met de nieuwe uitdaging, en ik ga daar ook volledig voor gaan. Maar wat ik vooral wil blijven doen, met welke titel dan ook, is groeien, leren en informatie delen. Want voor mij zit het echte plezier niet in het “aankomen”, maar in het onderweg zijn.
De Prebes-podcast waarin ik enkele maanden geleden te gast was, met het onderwerp ” De impact van hormoonverstorende stoffen “, staat intussen online. Daarnaast publiceerde ik deze week tien nieuwe LinkedIn-artikels. Het meest gelezen was “ Medische overmacht anno 2025: wat het Pacemaker-arrest ons nog altijd leert ”; juridische en financiële dossiers blijven duidelijk veel aandacht trekken. Dat zie je trouwens ook aan de blijvende interesse voor mijn stuk van vorige week over de Bradford-factor.
Het artikel van vrijdag, “ Hoe snel moet een arbeidsarts ingeschakeld worden bij verzuim?”, zorgde voor stevige reacties (ik vermoed dat er alweer iemand zal vinden dat ik voorzichtiger moet zijn met wat ik schrijf). En het stuk over mantelzorgers raakte eveneens een gevoelige snaar. Niet verwonderlijk: het is een thema dat meer zichtbaarheid en steun verdient.
Hieronder alle artikels van deze week, in chronologische volgorde.
