Een meerderheid van de werknemers met een chronische aandoening meldt die niet aan de werkgever, zo blijkt uit recent Amerikaans onderzoek. Dit wijst op verborgen uitdagingen in welzijn en werkbaarheid.

Chronische aandoeningen blijven vaak onzichtbaar

Uit een bevraging van Harvard T.H. Chan School of Public Health en de de Beaumont Foundation bij meer dan 1000 werknemers blijkt dat 58% een chronische lichamelijke aandoening heeft, zoals hoge bloeddruk, hartziekten of diabetes. Van deze groep heeft 60% hun aandoening niet formeel gemeld aan de werkgever.

De belangrijkste redenen hiervoor zijn:

• 60% zegt dat ze de aandoening kunnen beheren zonder melding te maken;

• 57% wil hun gezondheidssituatie privé houden;

• 29% vreest gezien te worden als minder bekwaam;

• 18% vreest gemiste kansen op werk of promotie;

• 14% vreest zelfs ontslag.

Zorg en werk combineren vraagt veel inspanning

Van de werknemers met een chronische aandoening:

• 76% moet de aandoening beheren tijdens de werkuren (waarvan 38% regelmatig),

• 65% heeft het afgelopen jaar een pauze moeten nemen op het werk,

• 61% heeft verlof moeten nemen,

• 56% voelde zich minder productief,

• 22% overwoog van job te veranderen door de impact van hun aandoening.

Daarnaast zegt 43% zich schuldig te voelen over hun aandoening op het werk, en 39% voelt schaamte. Ook gevoelens van angst om beoordeeld, benadeeld of ontslagen te worden zijn wijdverspreid.

Werknemers stellen zorg uit omwille van werkdruk

Meer dan een derde (36%) van de werknemers met een chronische aandoening heeft medische afspraken uitgesteld of overgeslagen omwille van het werk. 54% probeert enkel buiten de werkuren zorg te zoeken en 25% past zijn/haar behandelplan aan om werkbaar te blijven.

Familiale zorgtaken wegen mee

Een derde van alle werknemers zorgt voor een familielid met een chronische aandoening. Van deze groep moet 45% dit (regelmatig) doen tijdens de werkuren.

Dit leidt tot bijkomende druk:

• 37% vindt het moeilijk om hiervoor verlof te nemen,

• 25% heeft zijn/haar werkuren moeten verminderen,

• 26% heeft geen of onvoldoende betaald verlof beschikbaar.

Beperkte structurele ondersteuning

Hoewel veel werkgevers enige steun bieden, zegt minder dan de helft van de werknemers dat hun werkgever “erg ondersteunend” is voor:

• het nemen van pauzes (44%),

• het opnemen van betaald verlof (44%),

• het verkrijgen van flexibele werkuren (37%),

• de mogelijkheid om thuis te werken (27%).

Bovendien vindt 49% van de werknemers met een aandoening dat ze het afgelopen jaar verlof of een pauze nodig hadden, maar die niet konden nemen.

Wat kan de preventieadviseur hiermee doen?

De bevindingen benadrukken de nood aan een open, structureel welzijnsbeleid. Als preventieadviseur kun je bijdragen aan:

• het verlagen van de meldingsdrempel via sensibilisering en vertrouwelijke procedures;

• het promoten van aanpasbaar werkbeleid met ruimte voor medische afspraken en zelfzorg;

• aandacht voor mantelzorgers binnen het personeelsbeleid;

• het stimuleren van leiderschapstraining rond inclusie en stigma.

Er ligt een kans voor organisaties om het verschil te maken: door ondersteuning te bieden aan werknemers met (in)directe zorglast, wordt niet alleen het welzijn verhoogd, maar ook de productiviteit en retentie verbeterd.

Bron

Harvard – U.S. employee perspectives on managing chronic conditions in the workplace