Denk eraan dat je gaat sterven. Dit was voor mij enkele jaren geleden zeer actueel. Het zou me te ver gaan om hierover in detail te treden – ik heb dat toen niet gedaan, dus nu ook niet – maar het heeft me wel een belangrijke levensles meegegeven, die ik hier ook wel wil delen.
Iedereen sterft, vroeg of laat*. Maar men is zich daar niet altijd van bewust. Men gaat er eigenlijk van uit dat het wel zal gebeuren, ja uiteraard, maar het blijft heel abstract. Niet nu, niet binnenkort, dus wel ooit maar in de praktijk komt dat dus neer op uitgaan van nooit. En in zekere zin is dat zo gek nog niet; als je constant bezig bent met je sterfelijkheid, dat het morgen wel eens gedaan zou kunnen zijn, ga je ook geen lange termijn projecten meer (durven) doen. Maar aan de andere kant: shit happens. Misschien pas binnen vijftig jaar, maar misschien is je levensteller aan het aftellen naar je laatste jaar.
Sta hier dus even bij stil. Wat als je nog maar één jaar te gaan hebt? Wat wil je tegen dan op orde gesteld hebben?
* Ik blijf mijn hoop vestigen op de technologische vooruitgang, waarbij mijn bewustzijn “Black Mirror”-gewijze gedigitaliseerd en opgeladen zal kunnen worden, maar ik ga er toch maar van uit dat dit in mijn tijdsbestek niet mogelijk zal zijn.
Een reactie achterlaten