Overzicht van deze week
Deze week publiceerde ik op LinkedIn onder meer over:
- Psychosociale veiligheid: wie werkt in een organisatie waar mentaal welzijn zichtbaar prioriteit krijgt, loopt minder risico op zowel psychische als fysieke arbeidsongevallen – en omgekeerd. Slechte psychosociale veiligheid verdubbelt het risico op werkgerelateerde letsels. In combinatie met onbeheerde fysieke risico’s stijgt het risico spectaculair.
- Circadiane verstoring: chronische ontregeling van het dag-nachtritme (typisch bij ploegenarbeid) verhoogt niet alleen het kankerrisico, maar lijkt ook een intern klimaat te creëren waarin agressieve tumoren makkelijker ontstaan en uitzaaien.
- Recht op deconnectie: regels op papier veranderen weinig aan “altijd aan”-gedrag. Wat telt zijn normen, leidinggevenden en slimme, gecombineerde interventies.
- Arbeidshof Antwerpen: artikel I.4-4 van de Codex Welzijn is zó vaag geformuleerd dat het niet kan dienen als basis voor een strafrechtelijke inbreuk. Een juridische reality check.
- Werkplekleren: leren wordt niet in gang gezet door training, maar door hoe het werk georganiseerd is. Wie leren nog steeds ziet als “een cursus volgen”, mist waar het echt gebeurt.
Geheugen
De voorbije dagen kreeg ik meerdere privéberichten met dezelfde vraag: of ik het arrest van het Arbeidshof Antwerpen waarover ik geschreven had, kon delen.
Normaal zet ik de link naar de bron meteen in mijn LinkedIn-artikel. Deze keer niet. Ik had het arrest online zien verschijnen, het gedownload en opgeslagen. Zoals wel vaker maak ik mijn artikels in batch tijdens het weekend. Dus: pdf bewaard, draft geschreven, bestand gewist.
Het weekend nadien wilde ik het artikel afwerken. De online link vond ik niet meer terug. “Ach, wat maakt het uit,” dacht ik. Tot ik meer dan tien berichten kreeg om het arrest te delen.
No problem, dacht ik eerst. Ik google het wel even. Niets te vinden. En toen begon ik te twijfelen. Was er wel een recent arrest? Had ik misschien per ongeluk een oudere, ongebruikte draft herwerkt? Had mijn geheugen me een loer gedraaid?
Gelukkig bleek het arrest nog in de prullenbak van mijn pc te zitten. Geen hallucinatie. Maar het zette me wel aan het denken. Hoe betrouwbaar is ons geheugen eigenlijk?
Ik las onlangs The Book of Memory van Mark Rowlands. Geen wereldschokkend boek, maar één idee bleef hangen: geheugen is geen archiefkast. Het is reconstructie. Telkens wanneer we een herinnering oproepen, veranderen we ze een beetje. Wat we “onthouden” is geen vaststaand feit, maar een verhaal waar we telkens opnieuw mee onderhandelen.
Gedurende meer dan veertien jaar hield ik dagelijks een fotodagboek bij. Elke dag foto’s van ons gezin, met een korte terugblik. Een extern geheugen. Een tastbaar spoor van het alledaagse leven, bedoeld voor mijn dochters.
In september vorig jaar ben ik ermee gestopt. Geen grote beslissing. Het werd gewoon al een tijdje zwaarder. Ik had gaandeweg een achterstand van 25 weken opgebouwd. Vorige zondag heb ik de knoop finaal doorgehakt: ik laat het los.
De boeken staan nog achter mij op mijn bureau. Ik dacht er even door te bladeren. Ik doe het voorlopig niet.
Omdat ze niet alleen vrolijke herinneringen bevatten, maar ook wat intussen veranderd is. Sommige foto’s zijn niet enkel nostalgie, maar ook verlies. Het is nog wat te vers. Er komt wel een tijd dat dat anders voelt.
In ieder geval: het verleden kun je niet veranderen. Wat gebeurd is, blijft gebeurd. Maar hoe het vandaag in je doorwerkt, daar heb je wél invloed op. De eerste reactie kies je zelden. Herinneringen dienen zich aan, soms warm, soms scherp. Maar het verhaal dat je er nadien van maakt, dat ligt niet volledig vast.
We worden niet alleen gevormd door wat we meemaken, maar door wat we blijven herhalen in ons hoofd. Geheugen is geen archief, het is reconstructie. Dat het kneedbaar is, lijkt een zwakte. Maar het is ook een kracht: niet elke herinnering moet dezelfde betekenis blijven dragen.
Dus: welk verhaal over je verleden versterk je op dit moment? En welk mag stilaan wat minder richting geven?
Hieronder nog eens de artikels van deze week, in chronologische volgorde.
