Een van de dingen die me het meest drijft, is kennis delen. Altijd al geweest. Schrijven is daarbij mijn favoriete vorm: het helpt me nadenken, ordenen, uitleggen. In 2007 begon ik met een blog (toen dat nog hip was), en jarenlang verschenen mijn artikels in vakbladen. Dat was leuk, tot ik merkte dat steeds meer van mijn teksten achter een betaalmuur verdwenen. En dat begon voor mij wat te wringen: ik schrijf niet om kennis op te sluiten, maar om ze te verspreiden.
Dus besloot ik eind vorig jaar om het roer om te gooien. Sinds begin dit jaar publiceer ik vooral rechtstreeks op LinkedIn. Hier zit mijn publiek, en ik hou van de interactie die ontstaat. Al heeft ook deze oplossing z’n grenzen. LinkedIn houdt niet van externe links (zoals naar een blog), en zelfs mijn volgers krijgen niet altijd te zien wat ik post. Zo las ik onlangs op Reddit dat zelfs een nieuwsbrief als deze vaak niet bij alle (ondertussen zo’n 1200) abonnees terechtkomt.
Omdat ik graag dingen uitprobeer, begon ik deze zomer met iets nieuws: ik bundelde mijn artikels van juli en augustus in een boek van 352 pagina’s, mét de bijhorende afbeeldingen in kleur. Intussen heb ik ook alle maanden van dit jaar verwerkt tot aparte bundels, van januari tot oktober, en dat blijf ik doen. Je vindt ze op Amazon, via deze link. Ik hou de prijs zo laag mogelijk, want dit gaat me niet om winst, wel om bereik.
Wat ik verder nog wil doen met al dat schrijfwerk, weet ik nog niet precies. Misschien toch weer een eigen website? Een nieuwsbrief die écht in je mailbox komt? Een podcast? TikToks 😉? Voorlopig laat ik het even rijpen… ik combineer op dit moment wat veel functies om diep te kunnen graven. Maar suggesties zijn welkom.
Een overzicht van mijn maandbundels tot dusver.
Deze week schreef ik elf artikels. De meeste reacties kwamen op het stuk over de nieuwe asbestregelgeving; strengere normen, meer duidelijkheid, en een onderwerp dat bij veel preventieadviseurs leeft. Ook mijn artikel over carpaal tunnel syndroom (dat al zo’n 6, 7 maanden in mijn drafts lag te wachten) is zo een “klassiek” onderwerp dat toch nog nieuwe inzichten kan geven. En mijn pleidooi voor meer erkenning van schoonmakers had blijkbaar weerklank.
Het meest gevoelige stuk van de week was dat over neutraliteit en hoofddoeken. Hierin zeg ik duidelijk dat ik geen probleem heb met medewerkers die een hoofddoek dragen. Eerlijk: ik heb lang getwijfeld of ik het zou publiceren. Ik weet hoe snel dit onderwerp polariseert, en in mijn huidige rol ligt dat misschien extra gevoelig. Maar uiteindelijk dacht ik: dit zijn mijn waarden en overtuigingen. Waarom zou ik mezelf het zwijgen opleggen uit vrees voor reacties? Zeker niet nadat ik in een eerdere nieuwsbrief nog schreef dat ik me niet wil laten leiden door wat anderen van me denken. Dus voilà: je hoeft het niet met me eens te zijn, maar ik zeg wel waar ik voor sta.
Hieronder nog eens alle artikels van deze week, in chronologische volgorde.
