En daar heb ik alle begrip voor. De werkdruk ís hoog. En ze is de laatste jaren gestegen. Maar ik heb zelf ook een hoge werkdruk, en wanneer de mensen beginnen uit te breiden over de manier waarop hun werkdruk te hoog is en waarom het allemaal de schuld is van hun leidinggevenden, begin ik op de klok te kijken, want er zijn nog drie wachtenden na hen. Tot vijf (af en toe zelfs zes) werknemers per uur gepland. Dat is – diplomatisch gezegd – doorwerken. Op minder dan vijf maanden heb ik alweer ruim 1800 mensen op consultatie gezien, en dat cijfer is waarschijnlijk weinigzeggend, maar geloof me, het is veel.
De druk op de ketel stijgt almaar verder, maar hoeveel druk kan de ketel eigenlijk aan? Kwantiteit boven kwaliteit, een gekend probleem in de hedendaagse maatschappij. More is more. Maar hoelang gaat het allemaal nog houdbaar blijven? Hoelang duurt het totdat mensen overal beginnen te zeggen “genoeg!”? Burn-out, depressies, of de steeds in aanvang toenemende modeziektes zoals CVS ofte chronisch vermoeidheidssyndroom en fibromyalgie – wat gewoon verdoken vormen zijn van burn-out en depressies – het zal meer en meer gaan optreden. En dan wat? Dan verkassen de grote bedrijven naar lage-loonlanden.
Och, misschien zie ik het allemaal wat te somber in. Wellicht zal het allemaal zo’n vaart niet lopen. Dat hoop ik tenminste.
Een reactie achterlaten