Ik wil de 48ste editie van de nieuwsbrief “Wegwijs in welzijn” opstellen.

Artikels

Deze week verschenen vijf artikels op mijn LinkedIn-pagina.

1 Asbestbedrijven verliezen immuniteit, maar alleen tegenover omwonenden
De ministerraad keurde op 12 juni een voorontwerp van wet goed dat de immuniteit van asbestbedrijven gedeeltelijk opheft. Wie ziek werd door asbest in de leefomgeving, bijvoorbeeld door jarenlang naast een fabriek te wonen, kan voortaan een vergoeding uit het Asbestfonds combineren met een schadeclaim tegen het verantwoordelijke bedrijf. Tot nu moest een slachtoffer kiezen tussen die twee. Voor wie beroepsmatig met asbest in aanraking kwam, blijft de immuniteit van de werkgever wel gelden. Het voorontwerp gaat voor advies naar de Raad van State, dus de regeling is een stap dichterbij, nog niet definitief.

2 Klein geritsel, groot vertrouwensverlies: wat een fietsvergoedingszaak leert over bewijs en intern onderzoek
Een teamleader die zijn eigen fietsregistraties herhaaldelijk van “auto” naar “fiets” omzette voor een beperkte vergoeding, mag worden ontslagen om dringende reden, ook al genoot hij als niet-verkozen kandidaat bij de sociale verkiezingen bijzondere ontslagbescherming. Dat oordeelde de arbeidsrechtbank Gent, afdeling Kortrijk, op 18 februari 2026. Voor preventieadviseurs en HR is dit vonnis vooral leerrijk omwille van de manier waarop het tot stand kwam: het toont hoe je een intern fraudeonderzoek bewijswaardig en proportioneel opbouwt, en hoe de nieuwe Wet Private Opsporing daarbij begint mee te spelen.

3 Trifluorazijnzuur krijgt mogelijk het label “kan het ongeboren kind schaden”: wat dat betekent voor je stoffenbeheer
Trifluorazijnzuur (TFA) staat op het punt een geharmoniseerde indeling te krijgen als giftig voor de voortplanting: categorie 1B, met gevarenaanduiding H360fD: “kan het ongeboren kind schaden, wordt ervan verdacht de vruchtbaarheid te schaden”. Het voorstel, ingediend door de Duitse bevoegde instantie BAuA en momenteel in beoordeling bij ECHA, verschuift TFA van een stof die lang als nagenoeg onschadelijk gold naar het regime voor reprotoxische agentia. Voor wie met deze stof of haar voorlopers werkt, verandert daarmee het etiket én de verplichtingen eronder.

4 België ontzegt zich elk jaar 12 miljard euro door onbehandelde mentale gezondheid
Psychische aandoeningen kosten de Belgische economie tot 2% van het bbp per jaar, ruim 12 miljard euro, vooral door wat mensen met mentale problemen niet meer kunnen bijdragen op de arbeidsmarkt. Tegelijk krijgt zes op de tien getroffenen geen passende zorg. Die twee cijfers samen, gepresenteerd door ING-econoom Philippe Ledent op een studiemiddag van de Belgische Vereniging van Ziekenhuisdirecteurs op 9 juni, maken van geestelijke gezondheid een vraagstuk dat op directieniveau thuishoort.

5 Pesticiden en de lever: de spuitrichting is een eigen risicofactor
Hoe een gewasbeschermingsmiddel wordt verstoven, weegt mogelijk even zwaar op de levergezondheid als de stof zelf. Dat blijkt uit een veldonderzoek in de Scandinavian Journal of Work, Environment & Health. Bij 331 landbouwers in het Taiwanese district Guantian liepen mensen die pesticiden naar boven verstoven een ruim drie keer hoger risico op afwijkende levertests, ook na correctie voor hepatitis, alcohol, leeftijd en roken. De spuitrichting was met andere woorden een eigenstandige risicofactor.

Hieronder vind je alle vijf artikels van deze week, in chronologische volgorde.

Titels

Stel vijf geschikte titels voor de nieuwsbrief voor. Dit waren de titels van de voorgaande:
Wegwijs in welzijn #25: Waarom richting belangrijker is dan drukte
Wegwijs in welzijn #26: Een kwartier zon als vorm van preventie
Wegwijs in welzijn #27: Wanneer verbondenheid ook een besmettingsrisico wordt
Wegwijs in welzijn #28: Over maskers, rollen en jezelf blijven
Wegwijs in welzijn #29: Soms is “moeten” gewoon vermomd “mogen”
Wegwijs in welzijn #30: Van expert naar architect
Wegwijs in welzijn #31: Over papegaaien, procedures en proportionaliteit
Wegwijs in welzijn #32: Wat we ons blijven herinneren
Wegwijs in welzijn #33: Wanneer kwaadheid energie wordt
Wegwijs in welzijn #34: Menselijke intelligentie eerst
Wegwijs in welzijn #35: Wie ben ik, eigenlijk?
Wegwijs in welzijn #36: Haha, just kidding
Wegwijs in welzijn #37: De kaart was goed. De weg niet meer.
Wegwijs in welzijn #38: Bezig zijn met de juiste dingen
Wegwijs in welzijn #39: De illusie van controle, in gips gegoten
Wegwijs in welzijn #40: Aanwezig is niet hetzelfde als in orde
Wegwijs in welzijn #41: Het asbestkoord en de kamerplant
Wegwijs in welzijn #42: Het plateau ligt wel heel hoog
Wegwijs in welzijn #43: De arbeidsarts hoort niet aan de poort, maar wel aan tafel
Wegwijs in welzijn #44: Een dossier van vijfentwintig jaar oud
Wegwijs in welzijn #45: De re-integratie die niemand telt
Wegwijs in welzijn #46: Mijn voorsprong is verdampt
Wegwijs in welzijn #47: Wanneer mogen weer moeten wordt

Maak een korte begeleidende tekst voor de nieuwsbrief op Linkedin.
Maak een afbeelding die bij het essay past, in 3D semi-realistische painterly stijl, handgeschilderde texturen, cinematografische belichting met dramatische schaduwen, heldere sfeer, expressieve ogen, Octane-gerenderd, ultradetailleerd, texturen van filmkwaliteit, hoog dynamisch bereik, ultrarealistische materialen, 16:9 formaat. Opgeladen is een foto van mezelf.

Essays

Elke week schrijf ik een nieuwsbrief met persoonlijke reflecties. Deze week wil ik het hebben over toegeven dat je iets niet weet. Herwerk de aanzet van tekst hieronder in mijn schrijfstijl zoals de voorbijgaande weken (zie het opgeladen document). Gebruik waar gepast een toegankelijke toon of lichte humor.

Ons domoticasysteem heeft het begeven. Het systeem is 17 jaar oud. Je kunt het nauwelijks een domoticasysteem noemen. Het bedient de lichtschakelaars en de rolluiken die eraan gekoppeld zijn. Gelukkig is het alleen dat en is het zomer, waardoor het een beetje vervelend is, maar niet onoverkomelijk.

Maar goed, het systeem werkt niet meer. Ik heb alles eens uit- en aangezet, en dat is het einde van mijn kennis van elektriciteit. Dus vragen we een elektricien om het na te kijken. Hij vraagt welk systeem het is, dus ik geef alle informatie door. En dan horen we niks meer. Mijn echtgenote stuurt een reminder. Uiteindelijk belt zij hem. Hij geeft toe dat het een oud systeem is, eigenlijk niet meer op de markt, en dat hij er niet echt mee vertrouwd is. Maar ja, hij had dat wel kunnen laten weten.

Ik heb een andere elektricien gevraagd. Die is wel geïnteresseerd in het strippen van alles en installeren van een nieuw domoticasysteem. Want ja, dat is beter dan wat we nu hebben, want die wordt ook niet meer onderhouden. Maar als je doorvraagt, blijkt dat hij het eigenlijk gewoonweg niet kent en er liever vanaf blijft. Dat begrijp ik volledig, maar zeg dat dan gewoon meteen: Dit ken ik niet, dit weet ik niet. Vraag iemand anders. Zoals Mark Twain eens zei: “I was gratified to be able to answer promptly, and I did. I said I didn’t know.”.

Mensen geven niet graag toe dat ze iets niet weten, mezelf inbegrepen. Ik heb hier al eens over geschreven in een eerdere nieuwsbrief. Toen ik net in een nieuwe rol zat, leek het alsof ik Duolingo voor management deed met allemaal complexe termen. Op een gegeven moment vroeg ik bij een dergelijk moeilijk begrip: Wat bedoel je daar precies mee? Wat betekent dat? En toen zei die: Dat is gewoon een term die ik nu heb uitgevonden.

Dus als iemand me een vraag stelt waarop ik het antwoord niet weet, zeg ik dat doorgaans ook: “Hier ben ik niet mee vertrouwd; ik zoek het op en koppel je terug”; of “dit vraag je best aan iemand anders”.

Als ik iemand een vraag stel, heb ik ook liever dat ze eerlijk zeggen als ze iets niet weten in plaats van een complex verhaal te verzinnen of gewoon niet te antwoorden. Dan moet je meerdere keren iemand stalken en krijg je uiteindelijk te horen: Ik weet niet goed wat ik hiermee aan moet. Zeg dat dan gewoon direct en wees transparant.

Soms ligt het bijvoorbeeld ook aan mij; soms stel ik de vraag niet duidelijk genoeg. Maar mensen durven soms niets te zeggen omdat ze bang zijn onprofessioneel over te komen. Eerlijk gezegd bereik je juist het tegenovergestelde effect daarmee.

De Socratische paradox stelt “Ik weet dat ik niets weet”; en dat is het begin der wijsheid. Hoe je dan ook paradoxaal genoeg veel professioneler en kundiger overkomt als je gewoon je limieten erkent en communiceert.