Ik wil de 47ste editie van de nieuwsbrief “Wegwijs in welzijn” opstellen.
Artikels
1 Lasrook is een groep 1-carcinogeen: wat een nieuwe Nederlandse inspectiegids ons leert
Lasrook is sinds 2017 geclassificeerd als kankerverwekkend voor de mens, in dezelfde IARC-categorie als asbest en tabaksrook. Toch behandelen veel werkplaatsen het nog als louter “hinderlijk”. Een nieuwe werkinstructie van de Nederlandse Arbeidsinspectie zet helder op een rij hoe gecontroleerd lassen er in de praktijk uitziet. Het document is geschreven voor Nederlandse inspecteurs en gebaseerd op Nederlands recht, maar de logica erachter is bruikbaar voor elke preventieadviseur die laswerk in de organisatie heeft.
2 De Lijn veroordeeld: afwijzen op basis van ziekteverleden is discriminatie
Het Arbeidshof Antwerpen, afdeling Hasselt, veroordeelde De Lijn op 1 juni 2026 definitief wegens discriminatie op basis van gezondheidstoestand. Een buschauffeur uit de stelplaats Kinrooi solliciteerde in 2022 voor een interne functie als reserve planton, maar werd geweigerd omdat hij in de voorgaande periode 294 ziektedagen had opgebouwd en op dat ogenblik in een re-integratietraject zat. Het hof oordeelde dat de werkgever niet kon aantonen dat die afwijzing op iets anders berustte dan zijn gezondheid, en bevestigde de schadevergoeding van zes maanden brutoloon, oftewel 11.235,09 euro.
3 Alle houtstof is kankerverwekkend: nieuw advies van de Nederlandse Gezondheidsraad
De Nederlandse Gezondheidsraad adviseert om álle houtstof, ook zachthoutstof, te behandelen als kankerverwekkend, en de blootstelling op termijn terug te brengen tot 0,1 milligram per kubieke meter lucht. Dat is twintig keer strenger dan de grenswaarde van 2 mg/m³ die vandaag in de Belgische Codex staat, een waarde die bovendien alleen voor hardhoutstof geldt. Het advies wijzigt op zich niets aan de Belgische regelgeving, maar het is wel het type wetenschappelijke onderbouwing waarop Europese grenswaarden later worden bijgesteld.
4 Zes op de tien medewerkers zeggen dat hun baas toxisch is
De Toxic Bosses Survey 2026 van The Harris Poll, uitgevoerd bij ruim 1.300 werkende Amerikanen, levert een getal op dat moeilijk te relativeren valt: 60 procent van de respondenten zegt dat hun huidige leidinggevende toxisch gedrag vertoont. Bij medewerkers van de generatie Z loopt dat op tot 74 procent. Het gaat daarbij om een patroon van gedragingen (favoritisme, micromanagement, schuld afschuiven, erkenning onthouden, onredelijke verwachtingen, onbenaderbaar zijn…) die samen een werkklimaat creëren dat mensen uitput en uiteindelijk doet vertrekken.
5 Plotse hartdood op het werk: 60% van de dodelijke arbeidsongevallen heeft geen externe oorzaak
Bijna zes op de tien dodelijke arbeidsongevallen in Frankrijk zijn zogeheten “malaises mortels”: sterfgevallen op het werk zonder aanwijsbare externe oorzaak zoals trauma, elektrocutie of bloeding. Dat blijkt uit een nieuwe studie van het INRS. In meer dan acht gevallen op tien gaat het om plotse hartdood, waarbij het hartinfarct het meest voorkomende mechanisme is. De studie bevestigt een profiel dat al uit eerder onderzoek naar voren kwam, en voegt er concrete preventiepistes aan toe.
| Nr | Likes | Comments | Reposts | Opmerkingen |
| 1 | 14 | 2 | ||
| 2 | 43 | 7 | 1 | |
| 3 | 52 | 7 | 3 | |
| 4 | 18 | 4 | 2 | |
| 5 | 8 | 1 | ||
| 6 | ||||
| 7 | ||||
| 8 | ||||
| 9 | ||||
| 10 |
Titels
Stel vijf geschikte titels voor de nieuwsbrief voor. Dit waren de titels van de voorgaande:
Wegwijs in welzijn #25: Waarom richting belangrijker is dan drukte
Wegwijs in welzijn #26: Een kwartier zon als vorm van preventie
Wegwijs in welzijn #27: Wanneer verbondenheid ook een besmettingsrisico wordt
Wegwijs in welzijn #28: Over maskers, rollen en jezelf blijven
Wegwijs in welzijn #29: Soms is “moeten” gewoon vermomd “mogen”
Wegwijs in welzijn #30: Van expert naar architect
Wegwijs in welzijn #31: Over papegaaien, procedures en proportionaliteit
Wegwijs in welzijn #32: Wat we ons blijven herinneren
Wegwijs in welzijn #33: Wanneer kwaadheid energie wordt
Wegwijs in welzijn #34: Menselijke intelligentie eerst
Wegwijs in welzijn #35: Wie ben ik, eigenlijk?
Wegwijs in welzijn #36: Haha, just kidding
Wegwijs in welzijn #37: De kaart was goed. De weg niet meer.
Wegwijs in welzijn #38: Bezig zijn met de juiste dingen
Wegwijs in welzijn #39: De illusie van controle, in gips gegoten
Wegwijs in welzijn #40: Aanwezig is niet hetzelfde als in orde
Wegwijs in welzijn #41: Het asbestkoord en de kamerplant
Wegwijs in welzijn #42: Het plateau ligt wel heel hoog
Wegwijs in welzijn #43: De arbeidsarts hoort niet aan de poort, maar wel aan tafel
Wegwijs in welzijn #44: Een dossier van vijfentwintig jaar oud
Wegwijs in welzijn #45: De re-integratie die niemand telt
Wegwijs in welzijn #46: Mijn voorsprong is verdampt
Maak een korte begeleidende tekst voor de nieuwsbrief op Linkedin.
Maak een afbeelding die bij de inhoud van deze nieuwsbrief past, in 3D-cinematografisch realisme, Arcane League of Legends-stijl, Octane-gerenderd, ultradetailleerd, 16:9, heldere sfeer, texturen van filmkwaliteit, hoog dynamisch bereik, ultrarealistische materialen.
Essays
Elke week schrijf ik een nieuwsbrief met persoonlijke reflecties. Deze week wil ik het hebben over . Herwerk de aanzet van tekst hieronder in mijn schrijfstijl zoals de voorbijgaande weken (zie het opgeladen document). Gebruik waar gepast een toegankelijke toon of lichte humor.
“Waar zou ik het over hebben in de nieuwsbrief van deze week?” vroeg ik mijmerend aan mijn vrouw. Want ik heb niet echt een specifiek onderwerp dat top of mind komt. Ik heb helaas de laatste weken niets meer gebroken of zo, en ik kan al bijna weer helemaal “normaal” wandelen, dus daar heb ik geen interessante inzichten over te brengen. Over “mijn nieuwe functie” heb ik het onderwerp ook al voldoende geplunderd (en zo “nieuw” is het ondertussen ook niet meer). Over de langdurig zieken en re-integratie is nog steeds heel veel te doen, maar ik heb dat de voorbije weken ook al voldoende behandeld; dinsdag ga ik er voor Kluwer zelfs nog een webinar over geven – op een moment is dat onderwerp ook wel verzadigd. Ik zou het ook opnieuw heel persoonlijk kunnen maken, maar dat heb ik eigenlijk ook al gedaan. En over AI heb ik ook al voldoende geleuterd, denk ik zo. Dus wat blijft er dan nog over?
Ik zou het kunnen hebben over het audioboek dat ik momenteel aan het beluisteren ben misschien; “The Power of Fun” van Catherine Price. Ik ben halfweg in het boek, maar het is wel goed. Ze heeft het over “true fun”, en hoe mensen dar te weinig mee bezig zijn. Zelf moest ik ook heel diep nadenken bij de oefening van drie momenten waarop ik echt “true fun” beleefde; en gewoon al het bewust worden van dergelijke dingen is op zich al een stap in de goede richting. Het is eigenlijk al een tijd geleden dat ik nog eens een “boekbespreking” gedaan heb. Zo is “Beyond Belief” van Nir Eyal een aanrader; misschien zou ik zo een aantal boeken kunnen oplijsten die ik in de voorbije maanden gelezen heb en kan aanraden? Ik denk dan bijvoorbeeld nog aan “The Salmon Cannon and the Levitating Frog And Other Serious Discoveries of Silly Science” van Carly Anne York, of “Bird By Bird” van Anne Lamott.
“Je zou ook gewoon eens geen nieuwsbrief kunnen maken,” suggereert mijn echtgenote. “Je was sowieso van plan om te werken in de tuin, je ging nog een uitgebreide tekst schrijven en je hebt nog al die andere dingen die je voor het werk ging doen, is dat niet al voldoende?”
“Je hebt gelijk!” antwoord ik. “Soms is het ook je prioriteiten kiezen, en dan moet je ook ‘nee’ zeggen op bepaalde dingen. Dus daar kan ik het over hebben in mijn nieuwsbrief.”
—
Wegwijs in welzijn #[nr]: De nieuwsbrief die mijn vrouw me afraadde
“Waar zou ik het deze week over hebben in mijn nieuwsbrief?” vroeg ik mijmerend aan mijn vrouw.
Want ik had niets. Ik heb de voorbije weken niets meer gebroken (jammer; een gebroken voet leverde destijds nog een mooie reflectie op). Ik kan ondertussen weer bijna “normaal” wandelen, dus ook daar geen inzichten. Over mijn nieuwe functie heb ik al voldoende geplunderd, en zo nieuw is ze ondertussen ook niet meer. Over langdurig zieken en re-integratie valt nog veel te zeggen, maar ik heb dat behandeld tot het voor mij nu wel even verzadigd was; dinsdag geef ik er voor Kluwer zelfs nog een webinar over. En over AI heb ik, denk ik zo, ook al genoeg geleuterd.
Dus wat blijft er over?
“Je zou ook gewoon eens géén nieuwsbrief kunnen maken,” zei ze. “Je ging in de tuin werken, je wilde nog een lange tekst schrijven, en je had nog van alles voor het werk. Is dat niet al genoeg?”
“Je hebt gelijk!” antwoord ik. “Soms is het ook je prioriteiten kiezen, en dan moet je ook ‘nee’ zeggen op bepaalde dingen. Dus daar kan ik het over hebben in mijn nieuwsbrief.”
—
Nu lig ik toevallig halfweg in een audioboek: The Power of Fun van Catherine Price. Ze schrijft over wat ze “true fun” noemt: die zeldzame momenten van speelsheid, verbondenheid en flow waar we veel te weinig mee bezig zijn. Op een gegeven moment vraagt ze je om drie momenten op te roepen waarop je écht fun beleefde.
Ik moest diep graven. Verontrustend diep, eigenlijk.
En terwijl ik daar zat, met een vrouw die voorstelde om een avond vrij te nemen, een tuin die wachtte, en een boek in mijn oren dat me net had verteld dat ik te weinig speel, wist ik niets beters te bedenken dan: ja maar, ik moet mijn nieuwsbrief nog maken. Voor de consistentie. Voor de lezers. Je weet wel.
Herken je dat?
Begrijp me niet verkeerd: ik schrijf graag. Dit is geen corvee. Maar het is ook geen “true fun”, en net dáár zit de adder. Want ik betrap me erop dat ik zelfs de dingen die ik graag doe, prompt omzet in een verantwoordelijkheid. Het plezier wordt een opdracht. Ik ben, zoals dat heet, een achiever: ik werk op verantwoordelijkheid, in plaats van gewoon te zijn.
Ik heb het hier ooit over gehad: soms is “moeten” gewoon vermomd “mogen”. Deze keer is het net omgekeerd. Ik neem iets wat “mogen” is en maak er een “moeten” van.
En dát is het patroon. Niet dat ik te hard werk, maar dat ik moeite heb om iets te doen zonder dat het ergens toe dient. Ik ben arts. Ik ben directeur Wellbeing Business. Mijn werk draait, letterlijk, om welzijn. En toch zat ik daar een vrije avond te optimaliseren alsof rust iets is dat je pas verdient als alle vakjes zijn afgevinkt. Catherine Price zou me vierkant uitlachen.
En we doen dat allemaal. We maken van rust een beloning, van een hobby een doel, van een vrije avond een gemiste kans. Zelden laten we iets gewoon zijn wat het is. Die reflex, alles nuttig willen maken, is precies wat we vaak zonder het te beseffen ook bij onze medewerkers installeren.
En ja, ik heb de nieuwsbrief dus effectief geschreven. Mijn vrouw had gelijk, en ik deed prompt het tegenovergestelde. Tja, ik heb nooit beweerd dat ik de oplossing in pacht heb, maar ik betrap tenmiste het patroon op heterdaad bij mezelf.
Dus probeer ik het anders te zien, en geef ik ook de raad mee: durf om af en toe iets te doen dat nergens toe dient. Te schrijven omdat het leuk is, niet omdat het moet. In de tuin te staan zonder die avond achteraf te “verantwoorden”. Volgende keer, beloof ik. Of ik schrijf een nieuwsbrief over hoe het wás in de tuin. Oude reflexen, hè.
Wanneer deed jij voor het laatst iets zonder dat het ergens toe moest dienen? En lukte het je om er niet alsnog een opdracht van te maken?
