De vierde editie van de mediasensor van mediarte en Attentia brengt het mentaal welzijn in de audiovisuele, digitale en filmsector scherp in beeld. De boodschap is duidelijk: professionals werken met passie en plezier, maar diezelfde bevlogenheid gaat vaak gepaard met een hoge herstelnood. Vier op de tien medewerkers recupereren onvoldoende van hun werk. Hét signaal om niet enkel op werkdruk te focussen, maar ook op het versterken van motivatiebronnen zoals loopbaanperspectief, autonomie en waardering.
Een sector vol energie
De cijfers ogen positief: 91% ervaart plezier in het werk, 86% voelt zich sterk geëngageerd. Werknemers bruisen van energie, voelen betrokkenheid en vinden hun werk boeiend. De passieparadox laat zich echter voelen: wie gedreven is, loopt sneller het risico grenzen te overschrijden. Dat blijkt uit de 40% die een hoge herstelnood aangeeft, waarvan de helft dit permanent ervaart. Zonder voldoende herstel dreigt binnen zes maanden een verhoogd risico op ziekteverzuim.
Positieve welzijnsindicatoren. Van: Rapport, p. 18.
Negatieve welzijnsindicator. Van: Rapport, p. 18.
Stress- en motivatiebronnen in balans brengen
Het Job Demands-Resources Model helpt om deze resultaten te duiden. Stressbronnen zoals rolconflicten of hoge werkdruk zijn reëel, maar het grotere knelpunt zit bij de motivatiebronnen. Meer dan de helft van de respondenten beoordeelt loopbaanmogelijkheden en waardering voor verloning negatief. Ook autonomie, werk-leef flexibiliteit en inspraak scoren bij een derde tot de helft ongunstig.
De les is helder: wie duurzame inzetbaarheid wil, moet niet enkel stress verlagen, maar vooral investeren in motivatiebronnen. Want die geven energie, beschermen tegen stress en houden mensen gemotiveerd.
Verschillen binnen de sector
Niet alle groepen ervaren het werk op dezelfde manier:
-
Cameratechniek & Cinematografie springt eruit als risicogroep: hoge werkdruk, lage autonomie en beperkte steun leiden tot 54% herstelnood.
-
Medewerkers met sterk variërende uurroosters ervaren een disbalans tussen hoge inspanningen en lage beloningen (Effort-Reward Imbalance). Ook hier is herstelnood hoog.
-
Softwareontwikkeling & Engineering scoort daarentegen opvallend goed: lage taakeisen, veel autonomie en sterke steun zorgen voor slechts 20% herstelnood.
-
Starters (\<1 jaar sectoranciënniteit) doen het verrassend goed, met slechts 18,5% herstelnood. Hun frisse instroom en begeleiding lijken een buffer tegen stress.
Deze verschillen tonen dat er geen one-size-fits-all oplossing bestaat. Gerichte aanpak per doelgroep is nodig.
Cameratechniek en cinematografie hebben verhoogd risico. Van: Rapport, p. 42.
Softwareontwikkeling en engineering valt in positieve zin op. Van: Rapport, p. 42.
Ongewenst gedrag: lage cijfers, hoge urgentie
De mediasensor peilde ook naar grensoverschrijdend gedrag. De percentages zijn laag (0,8% pesten, 0,15% agressie door collega’s, 2,6% ongewenst seksueel gedrag) maar elk geval is er één te veel. Opvallend: veel respondenten reageren passief of minimaliserend, en thema’s als seksueel grensoverschrijdend gedrag zijn moeilijk bespreekbaar. Zorg dus voor een open meldcultuur, duidelijke procedures en toegankelijke hulpkanalen.
2,6 percent van de respondenten voelt zich slachtoffer van ongewenst seksueel gedrag. Van: Rapport, p. 30.
Reflectieve vragen voor HR en preventieadviseurs
-
Hoe zorgen we ervoor dat passie geen voedingsbodem wordt voor burn-out?
-
Op welke manieren kunnen we loopbaanmogelijkheden en waardering zichtbaar versterken?
-
Welke drempels ervaren medewerkers in jouw organisatie om grensoverschrijdend gedrag bespreekbaar te maken?
-
Kunnen we de best practices van softwareontwikkelaars en starters vertalen naar andere teams?
Conclusie: van meten naar handelen
De mediasensor bevestigt wat velen intuïtief aanvoelen: werkplezier is groot, maar het fundament kraakt bij herstel en motivatiebronnen. Voor organisaties ligt hier een dubbele opdracht: bescherm de energie van medewerkers én bouw actief aan bronnen van motivatie en erkenning.
De uitdaging ligt dus niet in het zoeken naar een quick fix, maar in het structureel versterken van de werkcontext. En misschien moeten we onszelf daarbij één vraag blijven stellen: zouden wij in deze context zelf duurzaam willen werken?
