De grote mysteries van de vrouw – Deel 2: de onzichtbare ovulatie

Mannen zijn constant vruchtbaar. Ze staan steeds paraat – behalve wanneer ze ziek zijn, of uitgeput, of wanneer het voetbal op tv is. Maar vrouwen niet. Slechts een maal per maancyclus is een eitje gerijpt en klaar om bevrucht te worden. Een tijdsvenster van 48 uren om de 28 dagen. Bij de meeste zoogdieren is het wel duidelijk wanneer dat moment aangebroken is. De krolse kat gaat de hele buurt verblijden met nachtelijke serenades voor kandidaat-katers. Bronstige hinden schurken zich tegen de herten met het mooiste gewei aan. Bij een aantal soorten apen gaat het achterwerk opzwellen of knalrood worden. Maar bij onze vrouwen: Who knows? Een minderheid van de vrouwen voelt af en toe de eisprong. Alsof ze een kramp in de darmen hebben. Maar de overgrote meerderheid moet dag na dag hun eigen temperatuur opmeten om te zien of een nieuw ei de grote sprong heeft gewaagd. Waarom toch?

Een theorie gaat uit van de veronderstelling dat de vrouw gewoonweg te slim is geworden. Ergens in de loop van de evolutie is ze ineens beginnen te beseffen dat er behoorlijke nadelen aan seks verbonden zijn, namelijk zwangerschap en de hele verdere reutemeteut. Dus ging ze – telkens wanneer bvb. haar kont dikker begon te worden – mannen te vermijden. Vanavond niet schat. Goed voor haar. Maar slecht voor het nageslacht. Op die manier zou de evolutie de slimme vrouwen met een duidelijke vruchtbare periode hebben uitgerangeerd. Zij hebben zich niet of minder vaak voortgeplant dan de vrouwen met een minder duidelijke vruchtbare periode.

Een andere theorie beweert dat het geheimhouden van de vruchtbare periode bedoeld is om de man in de buurt te houden. Als hij niet weet wanneer zij zwanger is, moet hij constant bij haar in de buurt blijven om te voorkomen dat een andere schavuit zijn genetisch materiaal doneert. Een duidelijk voordeel voor de vrouw: de man heeft haar niet meer uitsluitend nodig voor de seks op zich, hij moet voortdurend blijven rondhangen – en ondertussen ook maar het vuilnis buitenzetten en de grot opkalefateren. Natuurlijk is het niet mogelijk om hun betere helft constant in de gaten te houden – er moet gejaagd worden op mammoeten en zo meer, en ondertussen zal de gevoelige grotartiest een bezoekje kunnen brengen aan de buurvrouw. Is dat vergezocht? Niet echt – er is bewijs dat vrouwen evenzeer als mannen inherent ontrouw zijn. Alle spermatozoïden zijn namelijk niet identiek. Er zijn twee groepen: de snelle en de trage. De snelle zwemmertjes doen wat er van hen verwacht wordt: ze spoeden zich naar de eicel, om deze te bevruchten. Maar de tweede groep zwemt helemaal niet naar de eicel. Ze vormen een barrière en gaan spermatozoïden met andere genetische kenmerken (dus die van de postbode en de melkboer) tegenhouden en zelfs afmaken! Ik heb er eens een documentaire over bekeken en geloof me, het is niet mooi om te zien.

Er is nóg een theorie, en die zegt dat de onzichtbare ovulatie bevorderlijk was voor de onderlinge harmonie tussen de vrouwen in een leefgroep. Als de vruchtbare periode heel duidelijk zou zijn, zouden de mannen van de groep plots veel vriendelijker worden tegen de buurvrouw met de rode kont, wat de overige vrouwen niet zouden kunnen appreciëren. Met veel geroep en harengetrek en geworstel in de modder tot gevolg. Wat ook zijn voordelen heeft. Maar evolutioneel gezien minder.